Στο λογοτεχνικό διαγωνισμό «Οδυσσέας Ελύτης» συμμετέχουν κάθε χρόνο μαθητές/τριές μας...
με ιδιαίτερο ταλέντο στη γραφή πεζού ή ποιητικού λογοτεχνικού κειμένου, ταλέντο που καλλιεργούν μέσα στα πλαίσια των μαθημάτων, των δραστηριοτήτων και των εργασιών τους. Τα κείμενα των μαθητριών που ακολουθούν, αγγίζουν μέσα από το λογοτεχνικό λόγο θέματα της επικαιρότητας, εκφράζουν προσωπικές σκέψεις και συναισθήματα, αφηγούνται σημαντικά για τη ζωή των εφήβων περιστατικά. Με το περιεχόμενο, τη δομή, το ύφος και τα εκφραστικά μέσα τους, επιβεβαιώνουν ότι η ποιότητα στο λόγο είναι ποιότητα στη σκέψη.
Κ. Μαυροειδή
Υπεύθυνη Φιλολογικών Μαθημάτων Γυμνασίου
Δείγματα Γραφής
Τι είναι η ζωή ενός ανθρώπου;
Τι σημασία έχει που ζούμε, ή που θα πεθάνουμε μια μέρα;
Γέλα μου χαμογέλα μου, ακολούθα τα βήματα μου και μην σκέφτεσαι τίποτα άλλο.
Η δικιά μου η σκέψη τρέχει και εγώ τρέχω μαζί της…πιάσε με….
Σταματάω και σταματάνε τα πάντα γύρω μου η μουσική που έπαιζε χαμήλωσε και εγώ βρίσκομαι πάνω στη σκηνή… τη σκηνή….
Τη σκηνή του έργου ή της ζωής;
Ποιός θα μου πει…μα τώρα πια τα σημασία έχει μεγάλωσα δεν χωρώ στα ρούχα μου τα παλιά και οι σκέψεις μου;
Ούτε αυτές χωράνε στο μυαλό μου.
Σκέφτομαι πράγματα που έπρεπε να είχα ξεχάσει, πληγές που ο χρόνος δε γιάτρεψε, όμως αυτά είναι ακόμα εκεί και με βασανίζουν…
Σε σκέφτομαι όμως η βροχή με σταματά…
Ακούω το χτύπημα του ρολογιού…
Είμαι μόνη στο δωμάτιο με τις παλιές φωτογραφίες και τότε βλέπω, βλέπω τη θάλασσα και στην ακτή τα όνειρά μου ,ξεχασμένα, να χορεύουν
με την καρδιά μου και με τη λογική συγχρόνως…με φωνάζουν…
Έλα, έλα που πας μη μ’αφήνεις, εγώ έχω ξεθωριάσει πια και η φωνή μου χάθηκε, η μορφή μου αλλοιώθηκε κι εγώ ξεχάστηκα σαν παιχνίδι
μικρού παιδιού που χάλασε.
Με βλέπω να χάνομαι κ όμως δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Δεν μπορώ να σταματήσω το χρόνο, δεν μπορώ να μιλήσω, να αντιδράσω,
σαν ένα άψυχο ρομπότ, άψυχη καρδιά και άψυχο σώμα, άψυχο σώμα και άψυχη καρδιά, σιωπή κυριαρχεί και η μουσική ξαναρχίζει, όμως εγώ
δεν είμαι εκεί. Ο ήλιος καίει μα τα χέρια μου είναι κρύα ….
Γέλα μου χαμογέλα μου και όλα θα αλλάξουν….
Τι είναι τελικά η ζωή του ανθρώπου;
Χριστίνα Παπαδάκη (Γυμνάσιο, Α4)
Ίσως
Βλέπω το αργυρό φεγγάρι, βυθισμένο στον μπλε ωκεανό
και τα αστέρια δίπλα να σιγοκαίουν κάνοντάς του παρέα και σκέφτομαι εγώ,
Τι θα γινόταν αν μια μέρα τα αστέρια χανόντουσαν;
Ίσως τότε το φεγγάρι να καταλάβαινε τι σημαίνει μοναξιά να ζει κανείς χωρίς να έχει συντροφιά…
Κάθομαι στην παραλία με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι.
Κάνει ψύχρα. Τα μαλλιά μου τα χρυσαφιά είναι μπλεγμένα από το βραδινό αεράκι.
Η θάλασσα ρυτιδιασμένη και εγώ στο χέρι μου κρατώ μια χούφτα άμμο.
Βλέπω ένα αστέρι να πέφτει, ένα ακόμα ματωμένο αστέρι συλλογίζομαι.
Ζωγραφίζω στην άμμο μια καρδιά και δίπλα άλλη μια. Όλα γύρω μου τόσο αρμονικά.
Ίσως η αγάπη να είναι το μόνο αγαθό δοσμένο με τόση αγάπη από το Θεό.
Ίσως αν ήσουν εδώ να ήταν όλα αλλιώς ..
Ίσως …
Ίσως…
Χριστίνα Παπαδάκη (Γυμνάσιο, Α4)
Περιθώριο
Πεθαίνω αργοπεθαίνω ακούς;
Ακούω ανύπαρκτες κραυγές στα πελάγη…
Λέξεις γραμμένες με αίμα, ακούς;
Σκοτάδι τριγύρω πουλιά νεκρά πετούν, ακούς;
Τ’ άστρα ματώνουν, σιγοσβήνουν, ακούς;
Εφιάλτης ονείρου, στοιχειώνει ψυχές, ακούς;
Σπαθί λαβωμένο, τρυπάει καρδιές, ακούς;
Ανέμου θροίσματα, κρύβουν τα λόγια, ακούς;
Τα χέρια μου παράλυτα κ όμως υπάρχω, ακούς;
Περνάς, με προσπερνάς και δεν με κοιτάς…
Βλέμμα παγίδα, το στόμα ξερό, ακούς;
Κλεψύδρα του χρόνου, σπασμένη στα δύο και η άμμος σκορπισμένη στο πάτωμα, ακούς ;
Καράβι σαλπάρει και μες στο αμπάρι του σκότους στοιχειά σιγοτραγουδούν, ακούς;
Και εγώ πεθαίνω, αργοπεθαίνω…
Τ’αυτιά σου τα κλείνεις προχωράς, στη ζωή και μένα μ’αφήνεις…
Δεν μ’ακούς…
Χριστίνα Παπαδάκη (Γυμνάσιο, Α4)
Μισή Καρδιά
Δεν ξέρω τι φοβάμαι πιο πολύ.
Να σ’αγαπήσω ή να σε μισήσω,
Να σε θυμάμαι ή να σε σβήσω;
Δεν σε κοιτώ γιατί θα δω αλήθειες που μισώ,
λάθη πικρά σαν τα λόγια που μου χάρισες,
εκείνη την βραδιά, που ο ουρανός χωρίστηκε στα
δύο και η άνοιξη στην καρδιά μου έγινε χειμώνας.
Και τώρα αντί να λέω σ’αγαπώ, κάθομαι μόνη στο δωμάτιο και ρωτώ,
Γιατί το έκανα αυτό;,
Γιατί σε πίστεψα ;,
Γιατί ξεγελάστηκα;
Θεέ τίμιε δικαστή, κρίνε τη ζωή μου, την λειψή.
Άνθρωπος είμαι, ερωτεύομαι, αγαπώ, πληγώνομαι , πονώ.
Ακούγονται χαρούμενες φωνές παιδιών, κι όμως κλείνω τα αυτιά μου για να μην τις ακούω.
Κλείνομαι στον εαυτό μου,
Σκέφτομαι τις ωραίες στιγμές που είχαμε μαζί.
Τα όνειρα που έκανα…
Τις ευχές που ευχήθηκα, καθώς έπεφταν τα αστέρια από τον ουρανό.
Και όμως όλα διαλύθηκαν, καταπατήθηκαν…
Και τώρα πια όταν περπατώ στο δρόμο μόνη, το παγκάκι που μαζί καθόμασταν είναι άδειο,
η ζωή μου άδεια,
Τα τζάμια θολά , μα έξω δε βρέχει…Και εγώ μόνη αναρωτιέμαι,
τι φοβάμαι πιο πολύ, Να σ’αγαπήσω ή να σε μισήσω; Να σε θυμάμαι ή να σε σβήσω;
Χριστίνα Παπαδάκη (Γυμνάσιο, Α4)
Έρωτας
Έρωτα τον λένε και τρέλες κάνει
Παιδάκι μικρό ξανθό με βέλη στο χέρι
Χτύπα με, σημάδεψέ με στην καρδία βαθιά
Άσε με να σε νιώσω, το χάδι σου πάνω στο δικό μου χέρι.
Περαστικός ήσουν και περαστικός θα είσαι, περαστικά να λες σε όποιον αφήνεις.
Το νήμα της αγάπης κόψε και στη θέση του, τριαντάφυλλο ανθισμένο άφησε.
Το βλέμμα σου μην το χαρίσεις γιατί θα μετανιώσεις.
Φιλί μην δώσεις γιατί θα προδώσεις.
Υπόσχεση που δεν θα κρατήσεις μην δώσεις.
Έρωτα εσύ που χοροπηδάς εδώ και εκεί, παπούτσια κόκκινα φοράς και στους δρόμους τριγυρνάς.
Το όνομά σου το προφέρουν.
Ένα όνομα τόσο γλυκό, μα και τόσο πικρό.
Μια λέξη μικρή και ακατανόητη συλλαβή συλλαβή πρόφερε
Σ’α-γα-πώ
Τα όνειρα που έφτιαξα για σένα μέσα στη σιωπή, αν τα άκουγες θα μάθαινες τη δική μου τη ζωή.
Παιδί που μετράς τα άστρα μέτρα και τους δικούς μου τους παλμούς.
Μέτρα την αμέτρητη αγάπη μου για σένα και σαν φέξει η αυγή φύγε μακριά μου φύγε από κοντά μου.
Παιδί μικρό ξανθό με βέλη στο χέρι, έρωτα σε λένε και τρέλες κάνεις.
Χριστίνα Παπαδάκη (Γυμνάσιο, Α4)
